سینه از قلب تو آتش را گرفت

خانه ات در سینه جایش را گرفت

من همه / شب خاطر راهت (راحت) شدم

خون برفت از دیده / راهش را گرفت

این همه از دست / دادیم مرا

کآقبت دستم دو پایش را گرفت

عاقبت از پا / بیاندازی مرا

هم ز بینی / چشم ، خوابش را گرفت

آنقدر در تو هیو (یهو) / لایت شدم

که دگر نازت امانش را گرفت

آنقدر دادم / درون سینه ات ↓

رفت بالا تا دهانش را گرفت

چون برفت روزی دگر در آخِرت

اوّلت باید سراغش را گرفت

کاش می شد پشت برگردی زمن

زآنکه زلفت روی ماهش را گرفت

کاش می شد راست / می کردی  / مرا

چون کمر دیگر توانش را گرفت

آنقدر کردم / تو را لخت و ندار

که دو دست تو کلاهش را گرفت

آنقدر در چشم تو بد/ریختم

که دگر چشمت نگاهش را گرفت

آنقدر کوبیده ام من بر درت

که درت از دست دادش را گرفت

این منِ کوچک به زیر پای تو

دل فدای تو که خوابش را گرفت

                        فریور

                        بیرجند 30/03/1388   23:25

سالها را رفتم ، تنها با تو ، - ای من ِ تنها -

تنها با من / ... بمان؛ هنوز اول راهم / را باغیست (باقیست) / ؟

سالها را مُردم ، سالها را کشتم / هر آنچه که بود ،

هر آنچه را که از تو داشتم / تمام زندگیم را بخشیدم / به خاطر / ات ِ تو ‍↓*

لب ِ برکه ی خشکیده ام / بدون تو ↓

برکه ی تنها / ئی ام ،

برکه ی لب ِ / ... خشکیده ام ...

تمام سال ها را اشک می ریزم ↓

- تا شاید پیدا شوی - / چون بوتیمار در برکه

ای ماه ِ من

ای من ِ ماه

که شاید برای دیدن ِ "دوباره" / کمر/ م خمیده شود

و دست به زانو بگیرم

که تو آنجایی

در دل ِ برکه

در دل ِ سال ها؛

سال هایی که نیامده اند

سال هایی که نیامده ای

فریور (مشهد - شاندیز)  14/10/1387   22:25َ 

پاورقی: 

* صدای بنزین روی دو سال «هیچ ِ» نسوز 

   به خاطر / ات ِ تو برگشتنم

  - که چی؟

  که هنوز! (مونا زنده دل)

برف مي آيد ؛ مثل اينكه برف مي آيد

و يك عالمه حرف كه توي حرف مي آيد

مثل يك صداي سرد، در گلويي كه يخ بسته

مثل قژقژ وحشيانه گچ، روي سياه يك تخته

مثل آن گلوله ی برفي... نه ! مثل گلوله ی زمين

مثل شاعر يخ بسـ ... نه ! مثل آن مترسك غمگين­­­

مثل صداي بم سمفوني سوم جغد

مثل كشتار جمعي ثانيه ها در متن چهارم بعد

مثل تنهايي شبها ؛ مثل شبهاي تنهايي

مثل خانه هاي خالي جدول از حل معمايي

مثل غربت يك زنداني پشت ميله هايي از فولاد

مثل پرپرشدن يك گل ، يا كه قاصدكي در باد

مثل شكستن سي دي يك فيلم فمونيستي

مثل نواختن طبلي خالي، دروغهاي كمونيستي

مثل دفتر شعري كه سوخته بود در شومينه

مثل سوختن اشك هايي كه اينك درون شومينه

مثل برفي كه مي آيد، مثل حرفي كه مي ماسد

مثل تمام صفرهاي بين يك تا صد

مثل سكوت تلخ درختي بر ضربه ي تبر

مثل شنيدن خبر زايمان خر

مثل صداي تيشه ي فرهاد در بيستون

مثل تمام شدن هر پاكت وينستون

مثل شكنجه براي خوردن سيبي سرخ

مثل همين مصرع قبلي، كه هي روي مخ ...

مثل تمام تيرهايي كه خورديم براي كي ؟

مثل جهاني دوم يا كه اول ، براي چي ؟

مثل شكستن كمر " عين"  و  " شين"  و  " قاف"

مثل فرو رفتن درون " لام" و " الف "  و  " كاف "

مثل حجامت خون با سوزن نوك تيز كينه

مثل دلِ شكسته اي با هزار و يك پينه

مثل دروغهاي قشنگ : قيامت ،  . . .  ، هيس‌! هيچي

مثل عمو زنجير باف ، كه بدنبال نخودچي . . .

مثل تمامِ  مهرباني  كه رفته زير راديكال

مثل تمام خفسطه هايي* كه بين قيل و قال

مثل شعري كه زنگيد از مرگ خودكار زردم

مثل تمام مثَل هاي دنيا من پُر از دردم

* اولين بار كلمه خفسطه را در شعري از دكتر مهدي موسوي ديدم.

تو در نهایت عشق آموختی

که تنهایی،

            نهایت عشق است؛

                       که تنهایی.

و من هرشب

تمام آنچه که آموختی

                             به خون گریسته بودم . . .

                            من سرود گم شدنت را شنیده بودم.

آه ای مسافر مغموم !

         چنین است که به اندازه نزدیکیت

                                         از تنهایی

                                                   دوری‌؛

           چنان که

             جاده ای

  در انحنای شبی

         چنانکه

           شب بی ستاره ای

                      در انتظار صبحی.

تمام آنچه که رفتی

              حدیث پژمردن مردی بود

              که تردترین ساقه شب را

                                در کاسه ای از خون جان می داد . . .

                                         حدیثی که بوی جنون می داد.

آه ای مسافر مغموم !

        از اینست

                که به اندازه تنهاییت

                            شب تنهایم

                             آبستن اشک است و

                             صبح تاریکم

                                       شکفتن مرگ؛

            چنان که

                      آوای حزینی

                     در نسیانی حنجره

         چنانکه

                  مرثیه بادی

                              در گوش های زرد برگ.

آب گران است. آب گران است.

بگو به باغچه گریه کند تا زنده بماند.

بگو به آن گل سفید، که باید با اشک های سیاه خود بارور شود.

آب گران است. آب گران است.

بابا آب ندارد. و دیگر بارانی نیست تا آن مرد

با چتر باز در آغوشش گیرد.

نان اگر هست در دوردست است و دارا اگر انار دارد

              دندان ندارد...

كاغذ نبود كاغذ نبود
نت هاي بم سمفوني سوم جغد آغاز شده بود
صداي فاجعه مي آمد
بر اندام حادثه شوم بلوغي زود رس مي خنديد
مردم شهر مرثيه دردناك مرگ كلمات را مي خواندند
كاغذ نبود  كاغذ نبود
و تصوير كاغذي من در آتش خيس چشمان تو آنقدر سوخت تا
ت
ك
ه
.
.
.
ت
ك
ه

شد.

خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است

کارم از گريه گذشته است بر آن می خندم

ای تمام کسانی که سياه ترين سرمه حقيقت را بر چشمان خويش کشيده ايد!

با من بگوييد وقتی که آن ماهی عاشق به عشق خورشيد از آب پريد و آرام در کنار حوض جان داد

وقتی که ققنوس در آتش پدران خويش می سوخت ... آن لحظه که تمام ثانيه ها بوی

نرسيدن می داد و اشک های بوتيمار در باور هيچ کس نمی ماند..

زئوس بر بلندای کدام دست نيافتنی ايستاده بود؟

ای تمام کسانی که بر سينه خويش سنگينی صليب حقيقت را می کشيد!

با من بگوييد در کدامين نقطه اين خاک ديگر يک رز وحشی عاشق خواهد روييد

تا من آنجا تمام عمر چون بوتيمار اشک ريزم و چون ققنوس در خود بسوزم تا خاکستر

شوم.

بر خط صفر آنجا كه عبور نگاه را آرزويی ازلی است چون يك ايستاده ام به اميد آنكه رنگ چشمهای تو را بيابم و تو انگار كه از تارك ترين نقطه شبهای تنهاييم  هيچ نمی داني.

اينجا - بر خط صفر - اميد هيچ تلاقی و ديدار نيست و پنداری كه ازدحام بيهوده رنگهای رنگ باخته از هيچی اين خط آغاز گشته است.

اينجا - بر خط صفر - عاشقان را كشته اند و چشم تا چشم خواهد ديد جز خونابی از جيفه های مصلوب نخواهد ديد...

هر گلی كه می ميرد گلی می رويد زندگی جاريست و افسانه دردناك بودن همچنان در ميان دايره زمان می غلطد .

كاش آن رز وحشی كه اينگونه در آرامش باكره كوير خفته است می دانست در ميكده های شهر چگونه از عشق او شراب خون می خورم.

كاش آن رز وحشی كه می گفت مرگ عشق محال است ،‌می دانست محال هم ممكن است.

و كاش روزی در ميان گلبرگ های سرخ آن رز وحشی جز اشك های من هيچ شبنمی پنهان نباشد.  

اشك می ريزم...اشك خدا سياه است و سفيد را خيال آبستن نيست حالی كه عطش سياه يك لحظه از همآغوشی با روسپيان روسياه خاموش نمی گردد.

هيهات كه سفيدی شاخه خشكيده خرما آنقدر دست نيافتنی است كه خيال التجا راهی به جز كور نمی بيند.

حادثه نزديك است و نبرد را پايان نيست. يا ساحل غرق خواهد شد و يا دريا ساحل می شود. يك كدام نبايذ تا زندگی بايد.

آنچه می ماند چيزيست كه از دست رفته است. چيزی به رنگ سياه و به نام سفيد.

اما نبرد را پايان نيست و حضور ؛ تكرار بيهوده رنگ هاست.

آغاز مرده است اما پايان ماندنی است.

برآنم تا حضوری باقيست رنگی تازه از چشمان تو باشم.

                            آغاز مرده است . ما از جنس پايانيم...

از پشت يک پنجره شايد بهتر باشد... بگذار تا نگاه تو بيش از اين تداوم ضربه های مهلک بغض بر گلوگاه شبهای بی تو بودن نباشد. شايد تجسم با تو بودن از داشتنت آسوده تر بر کامم نشيند.

هميشه وسعت ديد از دور بيشتر است. بگذار با نديدنت تو را بهتر ببينم.

من از همآغوشی با تو می ترسم. من از هرچه که عشق را دوباره زنده کند می ترسم.

رسيدن و نرسيدن دو مرثيه دردناک است وقتی که اولی يادآور اشک باشد و دومی راهی به سوی تو. بگذار در همين آغاز مرثيه دردناکی مرا تمام نکند.

سوژه يک نقاشی شايد از پشت يک پنجره آغاز شود. باد می وزد. می دانم...اما پريشانی گيسوان تو هميشگی است. می خواهم برای ترسيم دوست داشتنم ضربه های گنگ ونگگ را سخره گيرم.

چرا روزهايم اسير مفهوم متضاد دو واژه حقيقت و واقعيت باشد؟ وقتی خيال گرفتن دست هايت نزديک است همه چيز از هر دو مفهوم جداست. بايد به فکر آن واژه سوم بود.

شايد توهم نباشد آنچه که در شيشه پنجره تصوير شده و به مثابه شمع می سوزد.

می خواهم از پشت پنجره ببينم. تنها آنجاست که فکر خواندن زبانه می کشد.

از پشت يک پنجره شايد بهتر باشد. بگذار بيش از اين تداوم شب آمدن صبح را آرزوی محال نشود.

من از هفت رنگی چشمان تو می ترسم. احساس بودنت از پشت يک پنجره شايد بهتر باشد...

از پشت يک پنجره شايد بهتر باشد... بگذار تا نگاه تو بيش از اين تداوم ضربه های مهلک بغض بر گلوگاه شبهای بی تو بودن نباشد. شايد تجسم با تو بودن از داشتنت آسوده تر بر کامم نشيند.

هميشه وسعت ديد از دور بيشتر است. بگذار با نديدنت تو را بهتر ببينم.

من از همآغوشی با تو می ترسم. من از هرچه که عشق را دوباره زنده کند می ترسم.

رسيدن و نرسيدن دو مرثيه دردناک است وقتی که اولی يادآور اشک باشد و دومی راهی به سوی تو. بگذار در همين آغاز مرثيه دردناکی مرا تمام نکند.

سوژه يک نقاشی شايد از پشت يک پنجره آغاز شود. باد می وزد. می دانم...اما پريشانی گيسوان تو هميشگی است. می خواهم برای ترسيم دوست داشتنم ضربه های گنگ ونگگ را سخره گيرم.

چرا روزهايم اسير مفهوم متضاد دو واژه حقيقت و واقعيت باشد؟ وقتی خيال گرفتن دست هايت نزديک است همه چيز از هر دو مفهوم جداست. بايد به فکر آن واژه سوم بود.

شايد توهم نباشد آنچه که در شيشه پنجره تصوير شده و به مثابه شمع می سوزد.

می خواهم از پشت پنجره ببينم. تنها آنجاست که فکر خواندن زبانه می کشد.

از پشت يک پنجره شايد بهتر باشد. بگذار بيش از اين تداوم شب آمدن صبح را آرزوی محال نشود.

من از هفت رنگی چشمان تو می ترسم. احساس بودنت از پشت يک پنجره شايد بهتر باشد...

در اين تلخی اوقات از دوستی که بودنش و زيبايی نگاهش تمام افقهای اميد را نشانه است سوالی کردم و او پاسخی داد که من بر آن شدم تا چند خطی را خيس بنويسم (به ياد اين شعر زيبا افتادم :

                            و آن خطی که می رسيد به تسکين

                               آنقدر باران خورد،

                                           آن قدر باران خورد

                                                             که مثل علايقم گم شد.

                                                                                                        )

ابتدا می خواهم متنی را که او برايم نوشته بنويسم :

zendgi yam por az zibaye bood vaghti to bodi........ nafshayam por az garma

 bood : ghalbam hamishe dar tapesh bood : labhayam hamishe khandan bood harfhayam por az omid bood zendegiyam royaye bood bi payan hengame ke

 to rafti tamam omid az zendegiyam raft ghalbam az tapesh oftad labhayam digar hargez labkhand ra be khod nadid harfhayam digar boye omid nadad

 zendegiyam kabosi shod ke goya payani nadasht hal man tanhaye tanha dar in var donya dor az to me roozhaye fekr mikonam rooz haye ba ham boodan

 roozhaye ke har chand kam vale ziba bood khaterate ke harchand kamrang

vale derakhshn bood kash mishod ke hamishe mal man boodi ama mesl hame

 chizhaye ziba dar zendegiyam ke zood az dast dadam : to ra ham az dast

dadam : afsos ke hich gah digar an lab

 حال متنی را که برای او می نويسم :

لحظه ها بر خلاف انسانها تنها يک دست دارند. با همان دستی که شکوفه های سپيد درختان با تجربه بهار را بر گيسوان سياه و پر فراز و نشيب دختری ماه گونه روی و افسونگر چشم می نشانند و او را با خوشبختی لايتناهی وعده ملاقات می دهند، با همان نيز می توانند تابوت تاريک بدبختی را با چوب های سياه سرد موحش و ميخ های دراز آتشين بسازند.

گاه در صدای لحظه ها ترنم لبخند است و گاه تلخی آه بند. گاه می برند و گاه می آورند. حکايت بس شگرفی را بر روی پيشانی خود دارند.

لحظه ها بر خلاف انسانها مجبورند... آنها ناگزيرند آن طوری باشند که دستور گرفته اند. اما قبل از هر چيز بايد راز آن يکی دست پر معمايشان شناخته شود.

ما هر آنچه را که بدست آنها بدهيم بر اساس همان عمل می کنند چون فکر آنها در دستشان است.

اگر خنجر بدستشان دهيم گلويمان را می درند و اگر محبت بدهيم فضای زندگيمان را عطر آگين می کنند.

دست لحظه ها پنج انگشت دارد که دوتای آن عصيانگر و ويرانگر است و آن سه ديگر نوازشگر و آبادگر که اين خود پيا آور شادی است چراکه می تواند خوبی ها را با يک تفاضل از بدی ها جلو راند.

ای دوست مشکين نگاه قديمی ، ای يار خوب صميمی :

بيا به دست لحظه ها اميد دهيم تا لبخند های ماسيده ما دوباره سبز شود.